Goede voornemens

This column first appeared on Mart Radio for Roet in het Eten. Due to an error there is no recording of my first radio performance. I might put up an English translation at a later date.

Iemand die oud en nieuw al een overtrokken onzinfeest vind, kun je misschien maar beter niet vragen een column te schrijven over nieuwsjaarsvoornemens. Goede voornemens is één ding, maar nieuwsjaarsvoornemens? Rot toch op man. Daarvan weet je van te voren toch al dat de traditie vooral is dat je dat patroon waar je van af wilt juist NIET gaat doorbreken? Doe het dan gewoon niet.

Eerst maar even over oud en nieuw. Ik vind oud en nieuw bullshit. Jaartellingen hebben we uitgevonden, en oud en nieuw ook. Dus waarom is die ene avond, dat de ene dag net zoals alle andere daarvoor, opgaat in weer een nieuwe dag, bijzonderder dan normaal? Zelfs zo bijzonder dat het groots en moeilijk, en dus altijd teleurstellend, gevierd moet worden?

Ik heb er persoonlijk geen fuck mee. De druk om het die avond het allerleukste van altijd ooit te hebben ligt in ieder geval zo hoog dat ik niemand ken die het echt ooit leuk heeft gehad met oud en nieuw. Tenzij je onder leuk, ‘zo dronken dat ik me er niks meer van kan herinneren’ verstaat.

Ik doe er dan ook al jaren niet meer aan mee. Laat mij maar lekker thuis op de bank hangen en even wachten tot het vuurwerk voorbij is, zodat ik tenminste normaal kan slapen. Dat heb ik liever dan maanden gesteggel over wat ‘we’ gaan doen en of iedereen wel op tijd kaarten heeft en meer van dat soort gekrakeel. Toch knap dat de avond vaak al verziekt is voordat hij goed en wel begonnen is.

Mijn mooiste nieuwjaarsherinnering is dan ook alweer een paar jaar oud. Ik woonde in Londen, en was net terug van de obligate kerstviering in Nederland. Moe van de reis, terwijl de rest van Londen dronken werd, ben ik om tien uur mijn nest in gedoken. Rond middernacht werd ik even wakker. Ik moest naar de WC. Terwijl de buren aftelden naar HAPPY NEW YEAR! trok ik door. Welterusten. Weer een jaar ‘down the drain’, en weer een heel nieuw jaar om te verzieken. Hoera.

Maar goede voornemens zijn zo niet nog schrijnender. Daar staan we dan ineens met z’n allen in januari in de sportschool en de AA. Terwijl iedereen die dat soort instanties al langer aandoet weet dat jullie medio februari allemaal als sneeuw voor de zon weer verdwenen zijn, en de rest van het jaar vooral balen dat jullie een jaarabonnement hebben genomen.

Juist omdat het zo’n verplicht nummer is werken goede voornemens voor het nieuwe jaar niet. Het feit dat je in oktober al wist dat je in het nieuwe jaar echt minder ging drinken en meer ging sporten, en dan nieuwjaarsvoornemens als excuus gebruikt om je goede voornemens uit te stellen, zodat je nog krap vier maanden op de oude voet verder kan, zegt al genoeg over je gebrek aan commitment. Doe het dan gewoon niet.

Goede voornemens zijn beloftes aan jezelf, die moet je niet van externe omstandigheden af laten hangen. Als je dus echt verandering wilt, of zelf echt wilt veranderen, dan doe je dat meteen, elke dag, elke minuut, opnieuw. Tot het lukt. En dan laat je dat niet afhangen van één of andere arbitraire datum die maatschappelijk gezien wordt als ‘het moment van grote veranderingen’. Want die momenten zijn er niet. Verandering moet je erin laten slijten, langzaam, met hard werk en toewijding.

Mijn goede voornemens zijn dus allang ingegaan, en ik neem ze elke dag opnieuw. En elke dag probeer ik ze opnieuw na te komen. Soms zelfs elke minuut.

Het is niet makkelijk om te veranderen, en van je gebaande paden af te wijken. Maar geloof me, je elke dag bewust zijn van hoe het nu is en hoe je zou willen dat het was, werkt een stuk beter dan je levensverbetering op te hangen aan een overtrokken feestje. Succes ermee.

One Comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *